|
ผ่านปีใหม่ 2555 มาไม่กี่วัน ลูกสาวก็บอกแม่ว่า ..."แม่ พราวอยากเรียนบัลเล่ต์" 
เรื่องนี้แม่ไม่แปลกใจเลย เพราะที่โรงเรียนของลูก จะมี after school class ให้เลือกเรียนหลายอย่าง หนึ่งในนั้นมีบัลเล่ต์รวมอยู่ด้วย ตอนนั้นพราวยังปรับเวลานอนกลางวันไม่ได้ บ่ายนิดๆ หนังตาก็จะปิด ไม่ได้นอนตามเวลาก็งอแง เลยไม่ได้สมัครเรียน ...แต่ก็มีบางวันที่ไปรับช้า ก็จะเห็นว่ามีเด็กๆ หลายคนเปลี่ยนใส่ชุด tutu เตรียมเรียนต่อตอนบ่าย ไม่ใช่แค่พูด พราวยังยกมือ ยกแข้งยกขา เขย่งยืนบนปลายเท้าให้แม่เห็น ประมาณว่า หนูอยากเรียนจริงๆ นะ
ดีเดย์วันหนึ่งแม่เลยพาพราวไปแอบดูพี่ๆ เรียนกันที่ Dance me up...จามจุรีแสควร์ พราวแอบดูนิ่งๆ อยู่นอกห้องได้นานมากเกือบ 45 นาที !!! พอคลาสเลิก คุณครูกิ๊บซึ่งเป็นเจ้าของโรงเรียนด้วยเดินออกมาชวน พราวก็ตามเข้าไปโดยดี ให้ทำอะไรก็ทำ แม่กับปะป๊าประหลาดใจมากจริงๆ เพราะปกติลูกจะใช้เวลาไม่ตำกว่า 15 นาทีในการทำความคุ้นเคยกับคนใหม่ๆ สถานที่ใหม่ๆ คุณครูกิ๊บเองก็เห็นว่า พราวน่าจะพอเรียนได้ แม้อายุจะอ่อนไปหน่อย แต่ก็ให้มาลอง trial class ดู ก่อนถึงวันทดลองเรียน แม่พยายามหาซื้อ tutu สีเขียวตามที่พราวอยากได้ ..ไม่สำเร็จ ได้มาแต่สีม่วง (เห็นเธอหญิงๆ นิ่งๆ แบบนี้ สีขาวสีชมพูเอาไปไกลๆ เลย ต้องเขียว ม่วง ส้ม ถึงจะพอถูกใจ )
28 มกราคม 2555 พราวไปทดลองเรียนบัลเล่ต์ครั้งแรก เจอมามิกับคุณแม่แหม่มที่เป็น MommyBear Blogger ปี 2 ด้วย แต่แม่งานเข้าอ่ะ เพราะแค่อยู่หน้าห้อง พราวก็กลับลำทันที "แม่..พราวไม่อยากเรียน พราวอยากไปร้านหนังสือ" ปกติแม่เลี้ยงลูกค่อนข้างตามใจ โดยเฉพาะเรื่องเล็กน้อย ก็มักจะให้ลูกเลือกที่จะ "อยาก" หรือ "ไม่อยาก" ได้ด้วยตัวเอง ความจริงเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ จะยกเลิกก็คงไม่เสียหาย หากแต่แม่เห็นว่าเป็นเรื่องที่พราวร้องขออยากทำมันขึ้นมาเอง พราวควรจะรับผิดชอบผลที่เกิดจาก "ความอยาก" ของตัวเองบ้าง สุดท้ายแม่กับพราวก็เข้าไปนั่งในห้องเรียนจนได้ล่ะ 555 
แม่มีความรู้เกี่ยวกับบัลเล่ต์เท่าหางอึ่ง เคยดูบัลเล่ต์ก็แค่ครั้งเดียวเพราะโชคช่วย (แต่ก็โชคดีมากๆ ที่ได้ดู Swan Lake จาก Miriinsky Ballet ที่สมเด็จพระราชินีนาถเชิญมาจากรัสเซีย) บัลเล่ต์จึงเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ไฮโซไกลตัวมากในความรู้สึก แต่วันนี้ คุณครูสอนได้สนุก (แม่เป็นผู้ใหญ่ยังอดสนุกไปด้วยไม่ได้) และรู้สึกว่าจริงๆ ใครๆ ก็เรียนบัลเล่ต์ได้นะ คุณครูสอนเด็กๆ ให้ทำท่าทางก่อน แต่ละท่าก็มีชื่อเรียกต่างกันไป พอทำได้คล่องก็มาเต้นกับจังหวะเพลง พี่ๆ สาวน้อย 4-5 คนในคลาสนี้เรียนมานานแล้ว เต้นได้คล่องแคล่วน่ารักมากๆ
แม่ไปนั่งอยู่เป็นเพื่อนพราวตลอดคลาส ถึงพราวจะตัวโตได้ size เดียวกัน (หรือใหญ่กว่า) กับพี่ๆ เพื่อนๆ แต่ด้วยอายุที่อ่อนกว่า..พราวไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ตามที่คุณครูสอน ยกตัวอย่างเช่น การเอานิ้วโป้งแตะนิ้วชี้ กลาง นาง ก้อย ไล่ไปทีละนิ้ว... แม่เห็นว่าพราวพยายามจะทำให้ได้ แต่แม่ก็เห็นเช่นเดียวกันว่า พราวกังวลและไม่มีความสุข ต่างกับบัลเล่ต์ฉบับพราวคิดเองเต้นเองที่บ้านมากๆ คุณตาเคยสอนแม่หลายครั้ง ว่าหลายเรื่องในชีวิตเราเร่งรัดมันไม่ได้หรือทำได้ก็จะได้ผลที่ไม่ดี ชีวิตต้องรู้จัก "รอคอย" นี่คงเป็นอีกเรื่อง ที่เราต้อง "รู้จักรอ" วันนี้แม่และคุณครูเห็นตรงกันว่า พราวคงต้องรอไปก่อน สามขวบนิดๆ ค่อยมาลองกันใหม่ วันหนึ่งเมื่อถึงเวลาของมัน...สาวอวบของแม่ อาจจะโตขึ้นเป็น Prima Ballerina ก็ได้น้า...
รักพราวเสมอ (และพร้อมจะไล่ตามทุกความฝันไปด้วยกัน) แม่เอง
Edited by pinmd - 11 Mar 2012 at 10:08
 Edit Diary
 Quote
wrote: 11 Mar 2012 at 09:39
|
Topic Search
Topic Options
Nongda อยากบอกว่าตามมาเป็นกำลังใจให้สาวน้อยพราวคนเก่งจ้า Nongdaชอบการสอนของหมอพิณนะคะ และการรู้จักการรอคอยของหมอพิณที่ได้รับจากคุณตา และชอบคำพูดสุดท้ายที่บอกว่า หมอพิณรักน้องพราวเสมอและพร้อมจะไล่ตามทุกความฝันไปด้วยกันจังค่ะ
ชอบจัง
น้องพราวโชคดีมากครับ
