9 พ.ค.51

เป็นวันที่เราได้เจอกันครั้งแรก

แม่ดีใจมากที่ลูกของแม่ออกมาแข็งแรง สมบูรณ์

กว่าเราจะได้เจอกันในวันนั้น แม่ตื่นเต้นเป็นที่สุด

แม่เห็นน้องครั้งแรก น้ำตาซึม

ทุก ๆ ความรู้สึกเขามาภายในหัวใจ

นี่เหรอที่เค้าเรียกกันว่าลูก

ความรู้สึกแบบนี้เหรอที่คนเป็นแม่เค้ารู้สึกกัน

ทำไมมันช่างมีความสุข

วันนี้ 9 พ.ค. 52

ครบรอบ 1 ปีที่เราอยู่ด้วยกัน

ทุกวันแม่รู้สึกมีความสุขที่สุด

กลับมาจากทำงาน หายเหนื่อยทุกทีที่เห็นหน้าน้องเก่ง

มีความสุขทุกครั้งที่มองน้องเก่งคว่ำ คลาน เดิน

มีความสุขที่ได้ยินน้องหัวเราะ

อ้อแอ้กับแม่ พูดหม่ำ หม่ำ  ตอ เต่า ปอ ป้อ ปา ป้า

จิ้งงงงจกกก ชิ้วววววว เต้อ เต้อ ไม่มีใครเข้าใจน้อง

แต่พ่อกับแม่เข้าใจว่าน้องต้องการอะไร

มีความสุขที่น้องหยิบหนังสือ ตอ เต่า พลางพูดพลางมาให้แม่อ่าน

มีความสุขเวลาที่น้องนั่งตักแล้วฟังนิทานของแม่อย่างตั้งใจ

มีความสุขที่น้องชอบนั่งบนพุงยาน ๆ ของแม่แล้วโยกไปมา

มีความสุขที่น้องดูดนม ถึงแม้ว่าช่วงนี้น้องจะดูดแล้วก็กัด แถมยังดึงให้มันยาว

ถึงแม่ว่ามันจะเจ็บแต่ก็โกรธน้องไม่ลง

และอีกหลาย ๆ ความสุขของคนเป็นแม่

แม่อยากบอกน้องเก่งว่า

แม่กับพ่อรักน้องเก่งที่สุดเลยลูก

ปล.วันนี้ขอไม่ใสรูปน้องเก่งนะคะไว้โอกาสหน้าจร้า