ตั้งแต่ท้อดกับแม่ได้เรียนรู้กันมาปีกว่าๆเนี่ย ถ้าไม่นับเรื่องซนม๊ากกกกก และดื้อเป็นบางครั้งแล้ว

ท้อดเป็นเด็กเลี้ยงง่าย อารมณ์ดี ไม่งอแง  กินง่าย กินเยอะ อยู่ง่าย อยู่กับใครก็ได้ ที่ไหนก็ได้้ ไม่เรื่องมาก เป็นเด็กที่น่ารักน่าเลี้ยงเป็นที่ซู๊ดดด ...

เป็นเด็กอารมณ์ดีและรับแขกมากกกมายย จนเกือบโดนลักพาตัวไปหลายครั้ง เพราะชอบเล่นกับคนแปลกหน้าม๊ากก จนบางทีไปจูงมือคนแปลกหน้า แล้วหันมาบ๊าย บายแม่หน้าตาเฉยยเลย เหอ เหอ ...

นอกจากความดีทั้งหลายทั้งมวลที่กล่าวมาแล้ว มีแค่เรื่องเดียวเท่านั้นที่อิแม่ยังขัดใจ อยากจะหัด อยากจะให้เลิก แต่ก็ใจไม่แข็งพอซักที

.... นมมื้อดึก .....

ท้อดกินนมแม่ล้วนจนถึง 11 เดือนกว่าๆ

ตอนนั้นที่ให้หย่านมแม่ซะทีเพราะนมน้อยเหลือเกิน ปั๊มที่ทำงานได้บางวันแค่ออนเดียว ต้องเอามาผสมกันหลายวันกว่าจะได้มื้อนึง เฮ้อๆๆ ไม่ดีๆ ประกอบกับ ท้อดตื่นกลางคืนบ่อยม๊าก ...

ถึงแม้ว่าจะคุยกับหลายๆคน โดยเฉพาะยุ้ยแม่น้องปริม ยุ้ยบอกหมอสุธีราคอนเฟิมว่า เด็กที่ตื่นมากินมื้อดึกเนี่ย ไม่ได้หิวหรอก แค่อยากดูดจุ๊บๆนมแม่ ให้กินนมผงก็ตื่นเวลาเท่านี้อยู่ดี ...

แต่ๆๆๆ ถึงแม้จะรู้แบบนี้ ปั๊มได้แค่วันละออนสองออน บางอารมณ์ก็แอบคิดว่า เอ่อ หรือเราจะนมน้อยลงจนเค้ากินไม่อิ่มจริงๆฟร่ะ ... ประกอบกับช่วงนั้นประชุมทั้งวัน กว่าจะได้ปั๊มก็ปาเข้าไป 4 โมงเย็นแล้ว ... แล้วนมมันจะเหลือให้ปั๊มหร๋อเนี่ยคิดในใจ ...

อ่ะๆๆๆ หย่าๆไปแล้วกัน ให้กินนมผงดีกว่า จะขวบอยู่แล้ว

ครั้งแรกๆที่หย่า ท้อดก็ไม่ค่อยยอม เอาขวดใส่ก็สะบัดออกเพราะรูู้ว่า เวลานี้เป็นเวลาเต้านี่หน่าจะเอาจุกขวดนมมาให้ดูดได้ไง หันมามองหน้าแม่ แล้วก็ดูดนมแม่จนหลับไป แต่ก็เป็นอยู่ไม่กี่วัน เพราะอย่างที่บอก ฮีเป็นเด็กง่ายๆ ชิวๆ ให้กินไรก็กินทั้งนั้น ขอให้มีนมให้ผมกินเป็นพอ ...

ตั้งแต่ให้กินนมผงมา ... ก็จริงอย่างที่ยุ้ยว่า ฮีตื่นเป็นเวลาเท่ากับกินนมแม่เป๊ะๆๆๆ ไม่ว่าจะให้กินนมเยอะขึ้นแค่ไหน นาฬิกาในร่างกายฮีก็จะสั่งให้ตื่นได้อย่างเป็นเวลาเป๊ะๆๆๆทุกวัน ... เที่ยงคืน ตี 2 ครึ่ง กับ ตี 5 เฮ้อๆๆๆ ... ได้แต่หวังเล็กๆว่า เดี๋ยวโตขึ้นอีกหน่อย คงจะดีขึ้น

แต่ๆๆ ... 11 เดือนผ่านไป 12 เดือนผ่านไป 13 เดือนผ่านไป ตื่นเท่าเดิมเป๊ะๆๆ ... แถมๆๆ เริ่มชินกับนมขวดแล้ว นมแม่จะยอมดูดเพื่อกล่อมนอนหลังจากดูดขวดหมดแล้วเท่านั้น ถ้ายังไม่ดูดขวดแล้วให้ดูดนมแม่อ่ะเหรอ ไม่เอาหรอก เต้าเหี่ยวๆแถมไม่มีนมแล้ว เชอะๆๆๆ เมินๆๆ เห็นนมแม่เป็นของเล่น เวลาให้ดูดจะเอามือมาบีบๆเล่นแล้วหัวเราะชอบใจ เอ่อ นะๆ

พอให้กินนมผงแล้วถึงมารู้ว่า กินนมแม่เหนื่อยน้อยก่าเย้อออ ... ตื่นมาเอาเต้าใส่ปากแล้วหลับต่อ ... แต่ๆๆๆ นมผงต้องตื่นมาชง ... เฮ้อๆๆ เหนื่อยๆๆ

อิแม่เริ่มมานั่งคิด เอาไงดีหนอ ... หักดิบดีมั้ย มีคนบอกว่า ทนเสียงร้องแค่ 3 วัน ... อยู่หมัดเลย ... เออๆๆ ฟังดูดี 3 วันเอง ... ลองดูๆๆ

หักดิบครั้งแรก

ศุกร์ 15 สิงหา 51 - คืนนี้หล่ะ ... บอกพ่อ บอกตา บอกยาย บอกทุกคนว่า ... วันนี้จะหักดิบท้อดนะ ไม่ให้กินนมมื้อดึก ... ถ้าได้ยินเสียงร้องก็เฉยๆไว้ ... บอกทุกคนในบ้านให้เตรียมตัวไว้ ...

แต่ๆๆ ลืมไปว่า ไม่ได้บอกคนที่มีส่วนเกียวข้องกับการหักดิบครั้งนี้ที่สุด ... ท้อด ... ไม่ได้บอกท้อดเลยสักคำเดียว ...

คืนแรก - เข้าใจเลยว่าคำว่า ... ร้องบ้านแตก ... เป็นไง ... ปกติเวลาตื่นมา ท้อดจะร้องๆๆ แล้วหยุด อ้าปากรอ 3 วินาที ถ้าไม่มีนมเข้าปาก ร้องๆๆๆๆต่อไป ถ้าไม่ได้ ... ก็ร้องๆๆๆๆๆไม่เลิก ...

ชั่วโมงนึงผ่านไป ... ยังไม่เลิก ... แถมลุกขึ้นมานั่งร้องๆๆๆเหมือนจะขาดใจ ...

ครึ่งชัวโมงต่อมา ไม่เลิก ... ร้องๆๆๆ อิแม่แกล้งหลับ ท้อดก็คลานมาหา มาปลุกๆเอามือมาตีๆที่หน้า ยกมือไหว้ๆๆๆ ทำท่ากราบๆๆๆเหมือนกราบพระก่อนนอน ทำ sign กิน sign นม แล้วร้องไห้เยอะมากแบบที่ไม่เคยเห็นท้อดร้องไห้เยอะขนาดนี้มาก่อนเพราะปกติจะเป็นเด็กที่ไม่เคยร้องไห้เลย ... ผ่านไปชั่วโมง 40 นาที อิแม่ใจอ่อน กัวลูกจะกลายเป็นเด็กขี้โมโหซะก่อนที่จะหักดิบสำเร็จ เอ่อ เอ้าๆๆ ให้กินก็ได้

คืนที่สอง 16 สิงหา 51 - ร้องนานกว่าเดิม ดังกว่าเดิม หนักกว่าเดิม ... เดาว่าเพราะฮีรู้ว่า ร้องๆๆไปเดี๋ยวก็ได้กินเหมือนเมื่อวาน ... ร้องจนยายเดินมาจากห้องยาย แล้วมาชงให้กิน ... เฮ้อออ

เป็นอันว่า ... ครั้งแรก ... ไม่สำเร็จ

ครั้งที่สอง เอาใหม่ๆๆ

คืนแรก ... 29 สิงหา 51 - คราวนี้ให้กิน แต่ๆๆให้กินน้ำแทน อุ่นเท่าอุณหภูมินม ... ดูดไปคำเดียว ไม่เอา สะบัดหน้า ร้องไห้ปานจะขาดใจเป็นชั่วโมงๆๆ ... เหมือนเดิม ... ไม่สำเร็จ เลยต้องชงให้กิน ...

คืนที่สอง ... 30 สิงหา 51 - ชงนมแบบจาง ชง 7 ออน นม 5 ออน ... ชิมไปคำนึง สะบัดหน้าหนี ร้องไห้ม๊ากกกก เหมือนโกรธๆๆ ... ร้องเป็นชั่วโมงๆๆๆเหมือนเดิม ... ไม่สำเร็จ ต้องชงให้กินเหมือนเดิม

คืนที่สาม ... 31 สิงหา 51 - ชงนมลดลงจาก 7 ออนเหลือแค่ 4 ออน ... พอนมหมดเท่านั้นแหละ ร้องๆๆๆๆๆๆ จะกินอีกให้ได้

เฮ้ออ ... (อีกรอบ)

โอเค พอแระ ... กัวเด็กน่ารักเลี้ยงง่ายจะกลายร่างเป็นเด็กขี้โมโห โอเค ตราบที่แม่ยังมีแรงอยู่ อยากกินสักกี่รอบก็เอาลูก .. เคๆๆ เพื่อความสุขของลูก ... ล้มเลิกการหักดิบเลิกนมแต่เพียงเท่านี้ ... กลับมาเป็นแพนดี้ชงนมมื้อดึกกันต่อไปครับพี่น้องงง ...

จนกระทั่ง ... ได้รับ้รู้วิธีใหม่จากยุ้ยแม่น้องปรางและนกหม่าม๊าพี่อ้วน ...

เป็นวิธีเบสิก ง่ายๆ แต่ที่ไม่ได้ทำแต่แรกเพราะคิดว่าจะได้ผลหร๋ออ (ไฮเปอร์ซะขนาดนี้) เค้าจะยอมฟังเราเหรอ เค้าจะทำตามเหรอ เค้าจะอดทนไม่ตื่นมาได้เหรอ เค้าจะรู้เรื่องมากแค่ไหนเหรอ ...

... ยุ้ยบอกว่า ... เด็กเหมือนผู้ใหญ่ตัวเล็กๆนะฝน จำไว้ว่าเค้าคือผู้ใหญ่ตัวน้อย ไม่ใช่เด็กตัวน้อย อยากให้เค้าทำอะไรอยากให้เค้าเป็นยังไง บอกกับเค้า ... พูดกับเค้าดีๆ ... ใช้เหตุใช้ผลมาคุยกัน ... ก็เหมือนกับเราอ่ะแหละ ไปบังคับไปหักดิบเค้า ... ไม่บอกไม่กล่าวเค้าล่วงหน้าก่อน เป็นเราก็โมโห ... จริงมั้ย ...

... เออ ก็จริงของเค้าเนอะ ...

เคสของยุ้ย ยุ้ยบอกว่า ยุ้ยบอกปรางล่วงหน้า 3 วัน ค่อยๆบอกเค้าว่านมนิ่มไม่สบายนะลูก แม่ตื่นไม่ไหว แม่นอนไม่พอ แล้วแม่ก็จะป่วย แล้วหนูก็จะฟันผุด้วย ... 3 วัน นู๋ปรางนวลคนเก่งก็ไม่ตื่นมากินอีก นอนยาวถึงเช้าเลย

ส่วนเคสของพี่ไบรอั้น พี่ไบรอั้นดูดเต้าหม่าม๊านกมาตลอด พอรู้ว่ามีเบ๋บี๋แคลร์มาอยู่ในพุง นกบอกพี่ไบรอั้นว่า เป็นพี่ชายต้องเสียสละน้า ถ้าดูดแล้วน้องจะไม่สบาย ... พี่อ้วนก็ยอมเลยอ่ะ

ฟังแล้วแอบรู้สึกผิด ... ย้อนกลับมานึกถึงเคสตัวเอง ... นึกไปถึงครั้งแรกที่หักดิบบ้างหล่ะ ให้กินน้ำบ้างหล่ะ ให้กินนมจางบ้างหล่ะ ... ให้กินนมน้อยบ้างหล่ะ ...

ตอนนั้น ... ทุกครั้งที่เราทำไป ... เราได้บอกลูกก่อนบ้างมั้ย ... คำตอบที่ได้คือ ...

ไม่เคยเลย ... 

บอกทู๊กคนในบ้าน ... แต่ๆๆๆ ... ไม่ได้บอกอยู่คนเดียว ... ซึ่งเป็นคนที่สำคัญทีสุดด้วย ...

ท้อด ... แม่ขอโทษนะคับลูก ...

และแล้ว ปฏิบัติการครั้งใหม่ได้เริ่มขึ้น ....

ปฏิบัติการครั้งนี้ ... ตั้งใจไว้ว่า ... แค่ทดลอง แค่ชิวๆ ... ไม่มีการคาดหวังใดๆทั้งสิ้น

ครั้งนี้ ... จะต้องไม่มีการเสียน้ำตาเกิดขึ้น ... จะไม่มีการบังคับ ขืนใจ ขัดใจ ... ถ้าลูกไม่ไหว ไม่เป็นไร เมื่อไหร่พร้อม ค่อยเลิก ค่อยเป็นค่อยไป ไม่ซีเรียส

คืนแรก

คืนแรก - 11 กันยา 51 - หลังจากอ่านนิทานจบตอนเกือบ 4 ทุ่ม ... ได้เวลานอนแระ ก่อนจะสวดมนต์ ปิดไฟ และไปหยิบนมมาดูด ...

แม่ - ท้อดคับ นี่ๆ ท้อดฟังแม่นะ (มองหน้าสบตาเค้าแล้วพูด) ท้อดโตเป็นหนุ่มแล้วน้าคับ วันนี้ไม่ตื่นมากินนมได้มั้ยลูก ท้อดจะฟันผุนะ แล้วเวลาท้อดตื่นมานะแม่นอนไม่ค่อยหลับเลย ไปทำงานไม่ค่อยไหวเลย กินมื้อนี้แล้วกินอีกทีเช้าเลย โอเคมั้ยคับ ...

ท้อด - นั่งมองหน้าแม่ตาปริบๆ หยิบหนังสือขึ้นมาเปิดเล่นแล้วส่ายหัวไปมา ... (เพราะได้ยินคำว่า “ไม่” กินนมแล้วนะคับ “ไม่” ตื่นมากินแล้วนะคับ ... เลยนั่งส่ายหัวไปมาใหญ่) ...

วันนั้น พอท้อดหลับ ก็ชงนมไว้เหมือนเดิมเด๊ะๆ คิดไว้ว่า ฮีคงฟังเข้าใจอ่ะแหละ แต่ก็คงบังคับตัวเองไม่ให้ “อยาก” ไม่ได้หรอก

แต่ๆๆๆ ... เชื่อมั้ยว่า ... เด็กที่ติดนมเหมือนยาเสพติด ... ไม่กินไม่ได้เลยทีเดียว ... ตื่นมาตอนตี 2 ครึ่ง ... ลุกขึ้นนั่ง ... ไม่ร้องซักแอะ แล้วล้มตัวลงนอน เอาหัวไถๆพลิกซ้ายพลิกขวาเพื่อกล่อมตัวเอง แล้วก็หลับไปเองโดยไม่ร้องขอนมสักแอะ ...

...  Amazing มั้ยคับพี่น้อง ....

คืนนั้น อิแม่ที่แอบแกล้งหลับดูเหตุการณ์อยู่ ... ปลื้มม๊ากกก น้ำตาจะไหล นอนไม่หลับยิ่งกว่าเดิม ... น่ารักจิงๆลูกแม่ สงสารแม่กัวแม่ไปทำงานไม่ไหวใช่มั้ยลูก ... หรือกัวฟันผุแล้วไม่หล่อหว่า อิอิ

คืนที่สอง

คืนที่สอง - 12 กันยา 51 - ก่อนนอน พูดใหม่ ... จับมานั่ง หันหน้ามามองแม่ แล้วบอกเค้าว่า

แม่ - ท้อดคับ เมื่อคืนท้อดเก่งมากลูก เก่งมากๆเลยรู้มั้ยคับ คืนนี้ลองใหม่นะ นมขวดนี้ขวดสุดท้ายแล้วนะคับ คืนนี้ไม่ตื่นมากินแล้วนะ เดี๋ยวแม่ให้กินอีกทีเช้าเลยนะคับ โอเค๊

ท้อด - นั่งมองหน้าแม่ ... เหมือนจะตั้งใจฟัง ... ยิ้มหวานและตบมือพอได้ยินคำว่า เก่ง เก่งมากคับ แล้วก็ส่ายหัวไปมาพอได้ยินคำว่าไม่ตื่นแล้วนะคับ ...

สำหรับคืนที่สอง ... ตื่นเวลาเดิม ร้องนิดหน่อย เอาหัวไถๆพยายามหลับเอง หลับไปได้ 5 นาที ตื่นใหม่ ร้องนิดหน่อย เอาหัวไถๆ พลิกตัวไปมา ... พยายามกล่อมตัวเอง หลับไปอีก 10 นาทีตื่นมาใหม่ เป็นงี้อยู่ 4 รอบ รอบที่ 5 ตื่นมาร้องอื้อๆๆ แต่ไม่โวยวายมาก แค่เหมือนจะบอกว่า ...

แม่ค๊าบบบ ... ผมพยายามแล้วนะค๊าบบ แต่มันไม่ไหวจิงๆอ่ะ ...

โอเค ได้ๆลูก แม่ชงเตรียมไว้แล้วคับ ให้กินนมที่ชงไว้ 5 ออน ปกติกินเรียบ ... แต่วันนี้ ... กินไปออนเดียวเหมือนขอแค่กล่อมตัวเองหน่อย ... แล้วหลับถึงเช้าเลย

ถือเป้น sign ที่ดีม๊ากกก ... ปกติไม่มีนะกินออนเดียวเนี่ย ... ทุกทีขนาดชงลดลงจาก 7 ออนเหลือ 4 ออนพอหมดขวดนี่ร้องบ้านแตก

เริ่มรู้สึกว่า เอ่อ ลูกแม่เก่งแฮะ ฟังรู้เรื่องแฮะ พยายามแฮะ ... ไม่ธรรมดาๆๆ ...

คืนที่สาม

คืนที่สาม - 13 กันยา 51 – วันนี้แอบชงจางๆ น้ำ 3 ออนใส่นมออนเดียว

ก่อนนอนก็มาตกลงกันเหมือนทุกคืนว่า

แม่ - ท้อดคับ แม่รู้ว่าท้อดพยายามจะไม่ตื่นนะคับ เก่งมากลูก วันนี้ถ้าท้อดตื่น แม่ให้ท้อดกินน้ำแทนนะลูกนะ ไหวมั้ยคับ โอเคนะคับ คนเก่งของแม่ (ออกแนวพูดเองเออออไปเองเล็กน้อย 555) ก่อนนอนก็หอมไปฟอดใหญ่ เก่งมากลูก ...

ท้อด - นั่งตบมือ ยิ้มหวานอีกตามเคย (เพราะได้ยินคำว่า “เก่ง” มากคับ)

คืนนี้ ... ตื่นเวลาเดิม พฤติกรรมเหมือนคืนที่สองเด๊ะๆๆ แอบลุ้นว่านมจางๆจะโวยมั้ย ดูดไปคำนึง ย้ำว่าคำเดียว ไม่ถึงออนเลย แล้วก็ร้องแค่ อื้อๆ แล้วพยายามจะหลับเองโดยไม่อาศัยนม ... เอาหัวไถๆๆ พลิกตัวไปมาเล็กน้อย ... แล้วก็หลับยิงยาวถึงเช้าเลย ...

เป็น sign ที่ดีม๊ากกขึ้นอีกระดับนึง ... เรื่องแรกคือ นมจาง ... ไม่ว่า ไม่โวย ... เรื่องที่สองคือ ดูดไปไม่ถึงออน นิดเดียวมากๆ ดูดแค่คำเดียวแล้วพยายามไถๆๆ พลิกๆกล่อมตัวเองเพื่อหลับต่อเองโดยไม่อาศัยนม

คืนที่สี่

คืนที่สี่ - 14 กันยา 51 ก่อนนอน เหมือนเดิม ตกลงกันก่อนนอนเหมือนทุกวัน

แม่ - ท้อดคับ เก่งมากคับ แม่รู้ว่าท้อดพยายามแล้ว เก่งมากลูก คืนนี้ลองใหม่นะลูกนะ ขวดนี้ขวดสุดท้ายของคืนนี้นะคับ แล้วแม่ให้กินอีกทีเช้าเลยนะคับ โอเค๊

ท้อด - นั่งตบมือยิ้มหวานเหมือนเดิม ... บ้ายอจิงๆลูกครายไม่รู้ เหมือนพ่อมานไม่มีผิด อิอิ

คืนนี้ ... ทำเหมือนคืนที่สามเด๊ะๆ ชงนมแบบจาง 3 ต่อ 1 เตรียมไว้ ...

ท้อดตื่นมาเวลาเดิม ... พยายามจะหลับเอง แต่ไม่ไหวจริงๆ ... พลิกไปพลิกมาหลับไปได้แปบเดียวก็แอ้ๆๆ หลับไปอีกแปบนึงก็แอ้ๆ แต่ไม่ได้เหมือนอ้าปากจะขอนมนะ เหมือนหงุดหงิดโมโหตัวเองมากกว่า แบบว่าพยายามไถๆๆ พลิกๆๆๆ แต่มันไม่หลับ

เคๆ ยอมๆ ... ให้ดูดนม ก็ดูดไปคำนึง ไม่โวย และแค่คำเดียว ... สะบัดขวด ... เอาหัวไถๆๆ พลิกๆตัว ... หลับต่อ ... ตื่นมา 6 โมงเลย

คืนที่ห้า

คืนที่ห้า - 15 กันยา 51 - ก่อนนอน ก็ตกลงกันเหมือนทุกคืน ... ชงนมจางเตรียมไว้เหมือนทุกคืน

คืนนี้ ฮีไม่ตื่น พอรู้สึกตัวก็เอาหัวไถๆๆๆ พลิกไปพลิกมา แล้วหลับเอง ...

คืนที่หก

คืนที่หก - 16 กันยา 51 - สดๆร้อนๆ เมื่อคืน ไม่ตื่นแล้ว มีพลิกตัวดิ้นกระจายไปมาตามประสา แต่ ... ไม่ตื่นแล้ว ...

 ... นมมื้อดึก ... เลิกได้ภายใน 6 คืนแบบไม่เสียน้ำตาซักหยด ...

ปลื้ม ชื่นใจ ดีใจ และแอบ Amazing เล็กๆกับความรู้เรื่อง รู้ภาษา ความพยายาม ที่จะทำตามที่แม่ขอให้ได้

ปฏิบัติการครั้งนี้ ... นอกจากจะทำให้แม่ปลื้มกับลูกชายวัยขวบ 2 เดือนที่น่ารัก รู้เรื่อง และมีความพยายามมากมายแล้ว

ปฏิบัติการครั้งนี้ยังทำให้รู้ได้อีกว่า ... เด็กคือผู้ใหญ่ตัวน้อยๆจริงๆ

วันนี้และนับจากนี้ ... ก่อนจะดุ จะว่า จะบังคับ จะตี จะลงโทษหรืออยากให้ลูกเป็น ... ให้ลูกทำในเรื่องใดๆ ...

ถามตัวเองก่อนว่า ... เราได้บอกเค้า ได้พูดกับเค้าดีๆแบบใช้เหตุใช้ผลกัน ... รึยัง ...

อย่าคิดว่าเด็กเล็กๆไม่รู้เรื่อง ....

ขอคอนเฟิมตรงนี้ว่า ... เด็กเล็กๆเนี่ย ฉลาดกว่าที่เราคิด ... เย้อออออออ ... ม๊ากกกกกก